I got a new sun glass!!

เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ได้แว่นตากันแดดมา

เป็นของดีซะด้วย

ต้องขอขอบคุณคุณพ่อที่กรุณาเห็นใจ

ในตาที่จะพร้าเพราะแสงแดดเวลาขับรถ

แว่นดีๆครั้งแรก

Gucci

ช่วงเช้าก็กลิ้งเกลือกไปมาตามประสาของคนขี้เกียจมากๆ

เหมือนมีอะไรต้องทำ แต่ขอหยุดไว้ก่อน

และก็เป็นอีกวันที่เห็นความไม่ลงรอยกันของพ่อแม่

ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมต้องขนาดนี้

ความจริงถ้ามะม๊ายอมป๊าหน่อยก็ดี

คิดเองมันก็ทุกข์เอง

นี่คือสัจธรรม

จำให้ดีนะน้องตั๋ง

ตอนเที่ยงก็เลยไปกินข้าวกับปะป๊าแทน

เพราะมะม๊าหนีไปสระบุรี

วันนี้ก็เป็นอีกวันที่ได้กินขึ้นหิ้ง

กินที่โรงแรมดุสิตธานี

อร่อยมาก

ปะป๊าบอกว่าถ้ามันแพงจริงๆอย่างที่คนทั่วไปคิด

แล้วทำไมมันเต็มตลอด ซึ่งก็จริงอย่างปะป๊าพูด

ป๊าบอกว่า เราทำงานหนัก

วันอาทิตย์สักวันทำไมเราจะให้ตัวเองไม่ได้

เราว่ามันจริง

แต่บางครั้งอาจจะให้มากเกินไป

ก็ต้องระวังบ้าง

ในความคิดเรานะ

ได้แว่นทำทุกอย่างเสร็จกลับโรงงาน

วันนี้ตั้งแต่ตอนเช้าจนถึงตอนเย็นที่อยู่กับปะป๊า

ป๊าพูดเรื่องม๊าตลอด

เราคิดว่าถ้าคนมันไม่เก็บกดจริงคงพูดออกมาขนาดนี้ไม่ได้

แค่ฟังก็รู้แล้วว่ามันเป็นคำพูดของคนบริสุทธิ์ใจ

ป๊าเล่าได้เหมือนเดิมกับทุกครั้งที่เล่า

และเราฟังเรื่องอย่างนี้มาตั้งแต่อายุ11

เก่งมั๊ยละเด็กอายุแค่นี้แต่แบกรับ

ความรู้สึกของผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายได้แล้ว

ไปเล่นฟิตเนสให้สบายใจ

เวลาเล่นทีไรแล้วรู้สึกลืมทุกอย่างได้

มันเจอความเหนื่อยเยอะ

ยิ่งตอนได้แช่อ่างน้ำแล้วมองขึ้นฟ้า

มันเป็นความรู้สึกดีที่บอกไม่ถูก

กลับมาด้วยร่างกายที่เหนื่อยล้า

ต้องทำเวลากลับไม่เกินสี่ทุ่ม

เพราะมีนัดกับสามีแล้ว

อยากคุยกับสามีจับใจ

ไม่ได้คุยกันมาตั้งแต่เมื่อเช้าแล้วนี่

มันเก็บกด

พอเก็บมากๆ

เจอหน้ากันในเน็ตเลยยิ้มไม่ค่อยออก

เราคงต้องเปลี่ยนทัศนคติของเราให้มากกว่านี้

ทำตัวสบาย ธรรมชาติ

เพื่อให้พี่เจฟได้ให้ความรู้สึกเราแบบธรรมชาติ

ไม่รุนแรง ไม่คาดคั้นจนเกินไป

บางทีเรารู้สึกว่าเราพูดว่า รัก กับ คิดถึงสิ้นเปลืองมาก

แต่ทุกครั้งที่พิมพ์มันเป็นความรู้สึกนั้นจริงๆแล้วไม่อยากมานั่งเก็บไว้

เหมือนพวกดาราหนังไทยน้ำเน่า

หวังว่าเค้าคงรู้สึกดีกับพฤติกรรมที่ดูไม่น้ำเน่าของเรา

คิดถึง และรักมากนะครับ