Bad Day

ในรอบสองปีนี้

วันที่ 25 มีนาคม 2551 ถือเป็นอีกวันที่เลวร้ายที่สุด

รองลงมาจากตอนที่โนญาติรุมถล่มนินทา

เป็นวันแห่งความทรมาน อึดอัดและไม่สามารถพูดกับใครได้เลย

เรื่องมันเกิดจากอีกฝ่ายที่ไม่พยายามจะแก้ไข

เรารู้ว่าเราผิดและเราพยายามแสดงความรับผิดชอบตลอด

เราโทรไปมันไม่รับ กดสายทิ้งบ้างละ

โทรติดต่อหลายวันและหลายครั้งต่อวัน

เงียบสนิท

แล้วมาพิมพ์บอกว่าเราเป็นคนไม่เอาใจใส่

ของแค่นี้ดูแลไม่ได้ ผิดหวังมาก

และของที่เสียไปจะไม่ซ่อมไม่ทำใหม่เก็บมันไว้อย่างงี้ละ

ไว้ดูเป็นอนุสรณ์

ก็แล้วทำไมตอนอยากคุยด้วยเพื่อจะถามถึงปัญหาแค่นี้

ไม่มาคุยละ

กลัวเหรอก็ไม่น่าจะใช่

เป็นอะไรที่อยากให้คนมาง้อตลอดเวลารึปล่าว

มันน่ารำคาญนะ เพราะเธอไม่ใช่แฟนชั้น

แค่ประโยคหลายๆประโยคมารวมกันที่เธอส่งมานั้น

มันทำให้ชั้นซึมได้ทั้งวันเลยนะ

แล้วมานั่งสงสัยว่า

เอ..ชั้นว่าชั้นบอกแล้วนะว่ามีอะไรบอกได้เลย

ชั้นจะช่วยเต็มที่

เพราะชั้นผิดเรื่องนี้ชั้นรู้

สิ่งที่ผิดมันเป็นอุบัติเหตุด้วย ไม่ใช่ตั้งใจให้มันเกิด

แต่เธอเองไม่ใช่เหรอที่ไม่ตอบกลับมา

เธอเงียบแล้วสั่งสมความแค้นพร้อมพิมพ์มาบอก

แต่มันทำให้เราตกลงทันที

อยากระบาย อยากเล่าให้คนที่เรารักฟังบ้าง

แล้วบอกตรงๆว่า ไม่รู้เค้าฟังแล้วจะเข้าข้างเรารึปล่าว

เพราะอีกฝ่ายก็เพื่อนเค้า

เรามักโดนเค้าติเรื่องที่เราไม่ดีกับเพื่อนเค้าตลอด

อยากจะเล่าแต่ก็หวั่นใจว่าเค้าจะไม่เข้าข้างเรา

มันเลยยิ่งเครียดสะสมในใจอยากให้เค้ารู้ว่าไม่ว่าเค้าผิดถูกเราอยู่ฝั่งเค้าตลอดแน่ๆ

แล้วพอผ่านเราค่อยมาคุยกันว่าอะไรถูกไม่ถูก

วันนี้ถ้าไม่ได้พี่ต่ายช่วยปลอบ

คงแย่ไปแล้ว

ขอบคุณมากนะครับพี่ต่าย

ไม่งั้นตายแน่ๆ อึดอัดมาก พูดไปร้องไห้ไป

มันกดดันและเจ็บใจที่เราแสดงความช่วยเหลือแล้ว

แต่เหมือนโดนปัดมือแล้วด่าว่า ไม่ใส่ใจ ไม่รู้อะไรเลย

เล่นฟิตเนสเพราะหวังว่ามันจะช่วยให้สมองปลอดโปร่ง

แต่ไม่เลย

รีบเล่นเพื่อไปคุยกับที่รัก

อยากคุยมาก เพราะมันไม่ไหวแล้ว ตอนแช่อ่างจากุซซี่

นั่งร้องไห้ซะงั้น จนฝรั่งเค้าถามว่าเป็นไรรึปล่าว

มารอที่หน้าคอมเร็วกว่าปกติ

ต้องการเค้ามาก

แต่เค้าไม่อยู่ ไม่มา

สิ่งหนึ่งที่เจ็บพอๆกันคือการรอคอย

ชีวิตเราทำไมเป็นอย่างนี้ไม่ว่าจะอยู่ตำแหน่งไหน

พี่ ลูก เพื่อน แฟน

ต้องรออีกฝ่ายหนึ่งตลอดเวลา

การรอมันทรมาน มันเหมือนกับทำงานครึ่งหนึ่งกับพักผ่อนครึ่งหนึง

เหมือนสบายแต่เหนื่อย

แล้วมาผสมกับเรื่องนี้

ไม่เกรงใจใครแล้ว ตั้งแต่สนามกีฬาถึงอ่อนนุช

ร้องไห้ตลอด

น้ำตาไหลได้เอง

ไม่ต้องขั้นเหมือนเวลาแสดงละคร มันคือความรู้สึกจริง

สุดท้ายก็ได้รู้ว่าคนที่เรารักทำอะไรผิดพลาดไปนิดหน่อย

การโทรของเค้าอาจดูเป็นเครื่องหมายบอกว่าเค้ายังใส่ใจเราอยู่

ค่าโทรก็แพง

แต่จิตใจมันแตกละเอียดก่อนแล้วน่ะสิ

ได้แต่เตือนตัวเองว่าพอแล้วอย่าคุยนานเดี๋ยวอีกฝ่ายจะเสียตังค์เยอะ

มันเศร้ามันแย่ที่สุด

นี่คือวันที่แย่ที่สุดจริงๆ ขอให้มันแย่แค่นี้ในปีนี้เถอะนะ

ไม่อย่างงั้นตายแน่ๆ

พิมพ์แล้วอยากร้องไห้