ไม่ตั้งใจขึ้นชื่อหัวข้อให้รู้สึกคลื่นไส้
แต่ 2-3 วันนี้ ได้ยินเรื่องที่ทำให้กลับมาคิดเยอะทีเดียว
เรื่องงานมันหนัก
หนักทั้งความคิด ที่ต้องมีวิสัยทัศน์มากมาย
ต้องมองให้ไกลให้ลึก ให้ต่างมุมมอง
นั้นคือหนทางสู่ความสำเร็จในเรื่องการงาน
มันมีคำตอบ
บทบาทที่เป็นทั้ง พี่ ลูก เพื่อน แฟน
มันก็มีคำตอบหมด
เราสามารถเลือกบทบาทได้ ถึงแม้อีกฝ่ายอาจต้องทำใจรับ
แต่บทบาทของเรา ไม่จำเป็นต้องมีแค่อย่างเดียว
เราเหยียบเรือสองแมในกรณีนี้ได้แน่นอน
และกำลังเริ่มทำอยู่แม้ว่า มันจะเหนื่อยมากก็ตามที
อันสุดท้ายมันมีทางให้เลือก
ความรัก
มันมีทั้งหน้าที่ และ บทบาทมาเป็นปัจจัยเสริมที่ทำให้
บางครั้งก็ลำบากใจ
สองสามวันมานี้
ได้ยินประโยคประมาณว่า
"อยากกลับไปนิวยอร์ค แต่ เราต้องมาด้วยกันนะ"
"ที่นี้เงินเดือนน้อยมาก อยู่ที่นู้นสบายกว่าอีก"
และอีกหลายอย่างทำนองนี้
และที่ได้ยินวันนี้
"อยากกลับไปเหมือนกันนะ แต่น้องตั๋งเค้าต้องอยู่ที่นี่น่ะสิ"
นั้นละ
มันเริ่มจุดประกายความคิดของเราว่า
ตอนนี้ความรักกำลังทำให้เรามีบทบาทมีหน้าที่เพิ่มขึ้น
ในฐานะของคนที่โตเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น
หรือกลายเป็น
ตัวตัดหน้าที่การงานในอนาคตมากขึ้น ทำให้โลกแคบมากขึ้น
ทุกวันนี้
เราอยู่กันบนความเหนื่อยของผู้ปกครอง
ถ้าวันหนึ่งเราต้องเลี้ยงตัวเองแล้ว
เราก็ต้องคิดถึงตัวเองก่อน
ถ้าเกิดอีกฝ่ายมาทำให้เราไม่สามารถเดินไปข้างหน้าได้
เราจะทำยังไงดี
ครั้งหนึ่งในชีวิตเราเคยบอกว่า เราจะยอมหยุดให้คนที่เรารัก
และตอนนี้ก็ยังมีความคิดนั้นอยู่
แต่พอได้ยินประโยคเหล่านั้น
มันกลับมาฉุกคิดว่า
"เค้าควรจะเดินไปข้างหน้ารึปล่าว ในขณะที่เราก็อยู่ในสายงานของเรา
เดินไปของเรา"
มันคงเป็นทางคู่ขนานเอามาก
สถานที่ซุกหัวนอนก็คนละขั้วโลกแล้ว
ความคิดเหล่านี้ล้วนทำให้เราอ่อนแอทางจิตใจขึ้นมาทันทีที่คิดถึง
เรายังโตไม่พอรึปล่าว
ถ้าถามผู้ใหญ่เรารู้คำตอบตั้งแต่ปากยังไม่อ้า
ถ้าถามเพื่อนก็รู้คำตอบก่อนจะถามอยู่ดี
เลยตัดสินอย่างเด็ดขาดแล้ว
ว่า
ปล่อยเวลาพาทุกอย่างไปกับตัวเราเอง
ส่วนตัวเรา
มีหน้าที่ทำทุกอย่างให้มัน Perfect ที่สุดทั้ง
หน้าที่ บทบาท และความรัก(ที่ให้พี่เจฟคนเดียวครับ)
ตั๋ง
