ชั้นขอไปเป็นตัวเอง

ช่วงนี้เอาแต่พูดว่าเหนื่อย

ทั้งๆที่ยังไม่ได้ทำอะไร

ปฏิบัติน่ะไม่ค่อยได้แตะ

แต่ความคิดเนี่ย ใช้เยอะมาก

ใช้เยอะจนบางครั้งพระอาทิตย์ยังไม่ตก

ตาก็จะหลับเพราะความเพลียซะแล้ว

บางทีนะ

ก็คิดเหมือนกันว่า

สิ่งที่เครียดๆอยู่ทุกวัน คิดมากอยู่ทุกวัน

มันใช่เรื่องจำเป็นสำหรับเรารึปล่าว

เราเคยเป็นคนที่ไม่สนใจเรื่องเหล่านี้

แต่ตอนนี้มันติดกับตัวเราตลอดเลย

อยากจะค่อยๆปล่อยออกจากตัวไปบ้าง

จะได้ไม่ต้องมานั่งคิดอะไรบ้าๆบอๆ

หรือกลัวเรื่องบางอย่างจะเกิด

ถ้าคิดให้ได้ว่า

"ถ้ามันเกิดก็ช่างหัวมันปะไร"

ถ้าแบบนี้คงมีความสุขไม่น้อย

ความที่ตอนนี้ ทุกอย่างค่อนข้างจะมืดมาก ในแง่ของ วิถีชีวิต

อารมณ์ และการศึกษา

เป็นเหมือนยุคงมโข่ง

ช่วงนี้ค่อนข้างห่างจากสิ่งที่รักมาก

ไม่ได้แตะต้องสิ่งที่อยากมอง อยากเรียนรู้เลย

ยิ่งทำให้หงุดหงิด

และมืดมากขึ้นเรื่อยๆ

.

.

.

.

สิ่งที่เราต้องการตอนนี้คือเวลา

ให้เวลากับตัวเอง

ให้มากๆ

เราอาจจะต้องยอมเสียบางอย่าง

เพื่อให้ได้มาซึ่งตัวตนของเรา

ดีกว่าดันทุรังเกิดปัญหา

จนนั่งมืดไปตลอด

แม้จะอยู่ในที่ๆสว่างจ้ามากๆก็ตาม

อาเมน