เศร้าใจกับครอบครัวชั้นเองจัง

ความจริงแล้วไม่อยากขึ้นหัวข้อนี้เลย

แต่บางทีความรู้สึกคนเรามันไม่รู้จะหาใครเป็นทางออก

ไม่อยากเอาเรื่องในบ้านมาประจานให้อับอายตัวเอง

ว่า

แท้จริงแล้ว

คนที่เราคิดว่า ต้องรักกัน ถึงจะมีเราเกิดขึ้นมา

ความจริง

เค้าไม่ได้รักกันเลย

ไม่รักกันไม่ใช่เรื่องแปลก

แต่ไม่รักกันแล้วมาทนอยู่ด้วยกัน

คนที่ทรมานไม่ใช่พวกเธอหรอกนะ

แต่มันคือผลผลิตที่พวกเธอสร้างขึ้นมา

ต้องมานั่งฟังคำด่าแย่ๆ

ที่ไม่ด่าใส่กัน

แต่มาลับหลังให้พวกเราต้องฟังกัน

มันแย่นะที่วันๆนึงเรื่องๆพวกนี้ต้องเข้ามาอาศัยอยู่ในสมองของชั้น

สิ่งที่ไม่อยากให้เกิดที่สุด

คือไม่อยากให้น้องอีกสองคนที่เค้าควรจะมีความสุขในวัยเค้า

ต้องมารับอารมณ์ร้ายๆของเราที่เกิดจากความเครียดเรื่องบัดซบพวกนี้

ไม่อยากให้พวกเค้าต้องมาผจญกับเรื่องร้ายน่าเบื่อ

ของผู้ใหญ่ที่มีแต่เหตุผล แต่ไร้ซึ่งความเข้าใจ

การอภัยและการยอมรับความผิดพลาด

มีแต่การประชดประชัน

เป็นไปได้มั๊ยว่ามันจะยุติลง

ถ้ามันหยุดลงไม่ได้

ขอสาบานไว้ว่าจะต้องเก่งให้ได้ เก่งจนมีทรัพย์ที่จะเลี้ยงดูน้องสองคน

แล้วพาน้องสองคนออกจากสภาพแวดล้อมไม่เหมาะสม

มาอยู่กับเรา สามพี่น้อง

เฮียสัญญานะจะไม่ให้ทั้งสองคนต้องเห็นภาพแย่ๆในชีวิตอีก

เฮียเสียใจจังที่ครั้งนึงในชีวิตของพวกแกต้องมาเครียดกับเรื่องแย่ๆอย่างนี้

เฮียเสียใจ