แค่อยากมีคนคุยด้วย

ช่วงนี้ชีวิตเหมือนจะว่าง

แต่ก็ไม่ค่อยมีเวลาจะทำอะไร โดนปล่อยไปกับอะไรเดิมๆ

เบื่อๆ

รูปลักษณ์ภาพนอกที่ดูเป็นคนเงียบๆ

ความจริงเราเป็นคนนึงที่ชอบคุยนู้นนี่ เสวนานู้นนี่

แต่ทำไมหาคนคุยด้วยไม่ค่อยได้

ที่หาไม่ค่อยได้เพราะเราเลือกจะไม่คุยด้วยนะ

บางคนก็คุยด้วยไม่ไหว น่ารำคาญ

บางคนก็เงียบๆ รับฟังเออออแต่ไม่ได้ไปเข้าใจอะไรหรอก

ทำๆไปให้รู้สึกว่าสนใจอย่างงั้นเอง

บางคนก็ชอบขัดทุกเรื่อง บางคนก็ขี้โม้เกิน

บางคนก็พูดแต่เรื่องเน่าๆคาวๆ

.

.

.

เราเป็นคนนึงที่ชอบอ่านประวัติศาสตร์ ชอบศิลปะ ชอบภาษามาก

ถ้ามีใครมาถามภาษาเราจะรู้สึกดีที่สุดเลย

ถ้ามีใครมาถามแฟชั่นเราจะชอบมากที่ได้ตอบ

ถ้ามีคนมาถามว่าภาษาแต่ละภาษามีที่มาอย่างไร

มันคงจะดีไม่นอนเลย

เราชอบที่จะพูด

แต่ไม่ชอบที่จะพล่าม

คำพูดเราอ้อมบ้าง

แต่ทุกอย่างผสมไปด้วยความจริงใจ

.

.

ไม่นานมานี้อย่างที่พิมพ์ไปบ้างแล้ว

ว่าเจอคนที่เหมือนกับเรามาก

ทั้งความคิดการอ่าน

มีแตกต่างกันบ้างตามสไตล์ร้อยพ่อพันแม่

แต่โดยรวมดูเสมือนจะใช่คนเดียวกันเลย

ดีใจจริงๆนะ

ไม่เคยรู้สึกผ่อนคลายอย่างนี้มานานแล้ว

การได้คุยอะไรที่เป็นภาษาของเราแล้วอีกคนเข้าใจ

ไม่ต้องนั่งปั้นแต่งคำพูดให้ดูดี

ที่แม้แต่ตัวเราเองฟังแล้วยังรำคาญใจ

.

.

แต่ก็ต้องจากลากันด้วยเหตุผลปกติสามัญ

ไม่เคยเศร้าเรื่องการจากลานะ

ชีวิตนี้เจอแต่อย่างงี้มาตลอดตั้งแต่เด็กไม่เคยได้ลิ้มรส

อารมณ์ความเป็นเพื่อนยาวนาน สักเท่าไหร่

มีที่ยาวนานก็เพื่อนเก่าที่ยังคอยช่วยเหลือจนถึงทุกวันนี้

ส่วนใหญ่เป็นแต่หัวหน้าเค้า ทุกคนอยากเข้าหา

พอทุกอย่างเสร็จเราก็ต้องจากทุกคนไปอยู่ดี ด้วยตำแหน่งหน้าที่

มันแปลกตรงที่

สมัยมัธยม

เราเป็นคนที่ต้องการตัวมากที่สุดคนนึงของโรงเรียน

และเรายินยอมทำทุกอย่างตามที่ส่วนใหญ่ร้องขอ

เรียกได้ว่าทุกคนที่เห็นคือเพื่อน

รุ่นน้องที่เราไม่รู้จัก ยังเข้ามาคุยกับเรา

พอมามหาลัย

ทุกอย่างตรงกันข้ามหมด

คนที่เป็นเพื่อนคือคนที่ใช้ชีวิตคล้ายกัน

เมา สูบ เละ

ถ้าไม่มีสามอย่างนี้ก็ไม่มีเพื่อนเท่าไหร่

ทำอะไรดีมากๆ

โดนเล่น โดนจิกกัดสารพัด

ทำอะไรโง่

โดนกระทืบด้วยลมปาก

และตอนนี้ชีวิตก้าวเข้ามาอยู่ความเป็นคู่

มีคนให้คอยห่วงใย

มีคนให้นึกถึงมันก็รู้สึกดี

แต่มันยังขาดอะไรไปบางอย่าง

บางอย่างที่สำคัญมากๆ

และมันเกิดขึ้นทุกครั้งที่คุยจบ

ทำอะไรสักอย่างเสร็จ

ทำไมนึกไม่ออกนะ ไม่เคยนึกออกสักที

เป็นครั้งแรกที่เปิดเผยความรู้สึกในใจที่คิดมา 4 ปี

แต่ก็ยังเปิดเผยไม่หมด เพราะมันขาดสิ่งนั้นอยู่

มันคืออะไรน้า

นึกไม่ออกจริงๆ