ช่วงนี้โชคดีได้คนคุยด้วยที่ค่อนข้างจะสนใจในเรื่องเดียวกัน
แปลกมากนะที่เจอเพื่อนอ่านหนังสือเล่มเดียวกัน
คุยเรื่องเดียวกัน
ทั้งๆที่เรื่องเดียวกันนี้ถ้าคุยกับคนอื่นจะเป็นอะไรที่
ไม่เข้าใจแล้วยังไม่สนใจใส่ด้วย อย่างที่เราเจอบ่อยๆครั้ง
รู้สึกดีมาก
เพราะเพื่อนแนวนี้ สิบปีจะเจอสักคน
แต่ก็ไม่รู้ว่าจะเข้าใจกันได้ขนาดไหนจะไว้ใจได้รึปล่าว
ยังไงก็ดูๆไปก่อนแล้วกัน
อย่างน้อยก็ไม่เหงาเท่าไหร่แล้วละ ช่วงเจ็ดวันนี้
เอางานมาให้พี่ๆดู ก็ถึงรู้ว่า
ยังไกลจากคนเก่งๆอีกมาก
นานแล้วนะที่เราลืมจุดหมายของตัวเองไป
ทิ้งเอาไว้แล้วมัวแต่ทำอะไรที่ไม่เกิดประโยชน์กับตัวเองและผู้อื่น
การที่ได้ฟังคำวิจารณ์หนักๆแรงๆซะบ้าง
น่าจะเป็นสารกระตุ้นที่ดีที่สุด
เราไม่ใช่คนมีพรสวรรค์ที่สุด แต่เราก็เป็นที่มีพยายามที่สุดได้
เพราะความพยายามมันขึ้นอยู่กับตัวเรา
เริ่มตาสว่างละ และเริ่มรู้ว่าอะไรเหมาะกับตัวเราไม่เหมาะกับตัวเรา
มันคือผลพวงของการต้องตกอยู่ในความเหงา คนเดียว
เฮ้อ
ไปมีความสุขดีกว่า
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น