ฝึกงานครั้งแรกในชีวิต

วันนี้เป็นวันแรกที่ฝึกงาน

พยายามทำทุกอย่างให้สมบูรณ์ให้พร้อม เพื่อที่วันนี้จะเริ่มต้นได้ดี

และมันก็ไม่ดี

คิดว่าออกจากบ้าน แปดครึ่งจะทันนะ

ถึงที่อ่อนนุชเก้าโมงครึ่ง

แล้วยังต้องรถไฟฟ้าไปเอกมัย ขึ้นมอเตอร์ไซด์ต่อไปอิมเมจ

เหนื่อยมากๆ ท้ายสุดถึง 9.55

หอบแฮกจนหายหอบถึง10.40

พึ่งมีคนฝ่ายเรามา หนึ่งคน

ขอบคุณมากครับ

แล้กว่าจะมาครบ สิบเอ็ดโมงกว่าๆ

แต่เข้าใจว่าตำแหน่งหน้าที่มันคงต่างกัน เค้ามีสิทธิ์ เพราะเค้าทำงาน

แต่เราช่วยงานเราต้องเตรียมพร้อมก่อน

วันนี้เริ่มด้วยการไปถ่ายเฟอร์นิเจอร์ที่สยามพารากอน

อุปสรรคเกิดตรงที่แคบโคตรๆ และวิธีคือการขึงฉากและใช้เลนส์เทเลเข้ามา

เลยแก้ปัญหาไปได้อย่างง่ายได้

แต่สายซิงค์มีปัญหาทั้งที่ตอนก่อนเอาออกมาเราจะเช็คแล้วนะ

แต่คนฝึกงานอีกคนบอกว่ามันใช้ได้แน่ๆ

ชั้นว่าชั้นรู้นะว่ามันไม่แน่นอนของพวกนี้

ประสบการณ์เรามีอยู่

แต่เอาเถอะ

ก็กดแฟลชให้ทันกล้อง เปิดชัตเตอร์สปีดช้า ทุกอย่างก็ไปได้

จัดไฟสองดวง

แล้วก็กลับมาอิมเมจไปกินเครบกัน

ไม่อยากกินเลย มันหลุดจากแผนลดความอ้วน

แล้วขากลับ

กระโดดขึ้นฟุตบาท แว่นหลุด กระแทกเป็นรอยขึ้น ด้านปัด

ความรู้สึกแย่ลงทันที ถึงแม้จะรู้ว่ามันมองไม่เห็นเมื่อใส่

แต่เราหงุดหงิดมาก

จนอารมณ์ไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

โกรธตัวเอง

ไปกินก็อ้วนแล้วยังทำของมีตำหนิ

หงุดหงิดมาก

แล้วพี่ปอก็เตือนสติว่า

"ถ้าทำทุกอย่างให้มันเพียบพร้อม แต่ทำให้พร้อมจะรับความสุขไม่ได้

มีแต่จะทุกข์กับชีวิตปล่าวๆ ของต้องใช้ต้องมีตำหนิมันถึงจะบอกความเป็นเรา

ถ้าเราไม่มองอะไรให้มันPositive เราจะพลาดความสุขที่เราควรจะได้รับ"

คือนี้ละคือคำที่ทำให้ฉุดชีวิตขึ้นมาอีกครั้ง

และมันบ้าอีกครั้งเมื่อรีบไปหาสามีที่มาบุญครอง

นัดไว้ 7.30 แต่เสือกไปซะ 7.40 ทำให้หงุดหงิด

แล้วมาหน้าส้นตีนใส่ หรืออาจจะเพราะวันนี้เหนื่อย

แล้วเราจะเอาแต่คุยทางไมค์อย่างเดียว โดยที่พี่เจฟพิมพ์มาก็ยังรู้สึกติดๆ

ก็เพราะยังไม่มีความสุขกับสิ่งที่มี

แต่จะหาทุกอย่างมาเสริมตลอด

แบบนี้นี่เองจะทำให้บ้า

นึกแล้วเสียใจ ไม่น่ามาทำหน้าตาอย่างนี้ใส่คนที่เรารัก

เค้าจะทำงาน เค้าต้องการอะไรดีๆ

ตื่นมาเช้าก็ลำบากพอแล้ว เราควรให้อะไรเค้าบ้าง

ขอโทษนะที่รัก เค้ารักตัวเองจริงๆ อย่าโกรธเค้านะ

เค้าจะพยายาม รับความสุขที่อยู่ตรงหน้าโดยไม่พยายามอะไรๆจนมากเกินไป

เรามามีความสุขกันนะครับ

รักพี่เจฟมากครับ