วันอาทิตย์ที่ 16 มีนาคม พ.ศ. 2551

No matter what they say

เฮ้อเมื่อวานช่างเป็นวันโชคร้ายดีจริงๆ
ตื่นมาแต่เช้า ไปอัดงานที่ไม่ใช่หน้าที่เราที่จะต้องทำ
เสร็จแล้วระหว่างทางกลับบ้าน
ทำน้ำแดงหกในรถอีก
ซวยมากๆ
มาถึงโรงงานด้วยความรีบเร่งเพราะวันนี้
ที่บ้านมีภาระให้ช่วย
มาถึงหุนหันพลันแล่นจะทำ
เดินทางไปกว่าครึ่ง ชม. ถึงรู้ว่าลืมเอาเอกสารมา
สรุป ทำใหม่วันจันทร์
เฮ้อ
ทั้งหมดนี่เป็นสิ่งที่อยากจะเล่าให้คนรักฟัง
แต่ดูเหมือนเมื่อวานเค้าสมาธิไม่อยู่กับเนื้อกับตัวอาจจะด้วยเรื่อง
ผลการสอบอะไรต่างๆนาๆ
เล่าไม่ถึงครึ่งประโยคก็เปลี่ยนเรื่องเราซะแล้ว
แต่เราไม่คิดว่ามันเป็นปัญหานะ
คิดว่าเป็นสิ่งที่เราขี้น้อยใจไปรึปล่าวว
แต่บ่อยครั้งที่ไม่ว่าใครมีปัญหาอะไรมาเล่าให้เราฟัง
เราจะหยุดเรื่องที่เราทำเลย แล้วฟัง
เพราะสิ่งที่เราโดนมาแต่เด็กคือต้องเดินพูดสิ่งที่เราต้องการจะบอก
ให้ผู้ใหญ่ฟัง โดยท้ายที่สุดเค้าก็ไม่ได้สนใจ
เราเลยเคารพการพูดของคนอื่นมาก จะไร้สาระแค่ไหนเราก็จะมองหน้า พยักรับฟัง
แปลกเนอะ คนใกล้ตัวจะไม่ค่อยสนใจเรื่องราวคนใกล้ตัว
แต่พอเราอยู่อีกสังคมหนึ่ง
คำพูดเราดูศํกดิ์สิทธิ์มาก
นี่ละมั้งมันคือสังคมที่แตกต่างกัน
เรื่องบางเรื่องเล่าให้คนกลุ่มหนึ่งฟัง ดูน่าสนใจมาก
แต่ถ้าสำหรับอีกกลุ่มคนหนึ่ง
มันดูไร้สาระไม่น่าฟังข้ามๆไปได้เลย
ช่วงนี้อ่านหนังสือมากขึ้น
พูดน้อยมาก แต่คิดเยอะโคตร
สถานการณ์ทุกอย่างนำพาให้เป็นอย่างนั้น
พูดไปก็ไม่ค่อยจะมีใครเข้าใจ
ไม่รู้ที่พูด สาระสูงเกินไป หรือเราพูดไม่รู้เรื่อง
เลยตั้งหน้าตั้งตาทำงานอย่างเดียว ทำๆๆๆๆๆๆ
แต่ก็ไม่วายโดนติโน้นนี่
No Matter what they say
I'll do
For
Freedom
Beauty
True
&
Love
Au revoir

1 ความคิดเห็น:

Kittipong กล่าวว่า...

เค้าขอโทษนะครับ
จะฟังตั๋งพูดให้มากกว่านี้นะครับ



เค้าไม่ตั้งใจเลยนะ นะนะ